آشنایی با سازهای کوبه‌ای

سازهای کوبه‌ای یکی از قدیمی‌ترین و گسترده‌ترین خانواده‌های ساز در جهان هستند که از گذشته‌های دور تا امروز در فرهنگ‌های مختلف برای اجرای ریتم، همراهی موسیقی و حتی آیین‌های مذهبی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. این سازها که با نام پرکاشن (Percussion) نیز شناخته می‌شوند، نقش مهمی در شکل‌گیری موسیقی سنتی، کلاسیک، جاز، راک، پاپ، لاتین و بسیاری از سبک‌های دیگر دارند. آموزشگاه موسیقی هنر پارسه

بسیاری از افراد هنگام شنیدن عبارت ساز کوبه‌ای تنها به سازهایی مانند دف، تنبک یا درام فکر می‌کنند؛ در حالی که خانواده سازهای کوبه‌ای بیش از ۱۲۰۰ ساز مختلف را در سراسر جهان شامل می‌شود و بزرگ‌ترین خانواده سازهای موسیقی به شمار می‌رود. تقریباً هر فرهنگ و تمدنی، ساز کوبه‌ای مخصوص به خود را توسعه داده که بخشی از هویت موسیقایی آن منطقه محسوب می‌شود.

اگر قصد یادگیری موسیقی را دارید، آشنایی با مفاهیمی مانند سلفژ و ریتم می‌تواند مسیر آموزش شما را هموارتر کند و اگر می‌خواهید با انواع سازهای کوبه‌ای ایرانی و خارجی آشنا شوید شناخت این خانواده بزرگ می‌تواند دید گسترده‌تری نسبت به دنیای موسیقی در اختیار شما قرار دهد.

در ادامه این مقاله ابتدا با مفهوم سازهای کوبه‌ای، انواع آن‌ها و تفاوت آن‌ها با سازهای ضربی آشنا می‌شویم و سپس مشهورترین سازهای کوبه‌ای جهان را به همراه ویژگی‌ها و کاربرد هر یک بررسی خواهیم کرد.

ساز کوبه‌ای چیست؟

ساز کوبه‌ای یا پرکاشن (Percussion) به گروهی از سازهای موسیقی گفته می‌شود که صدا در آن‌ها از طریق ضربه، تکان دادن، ساییدن یا برخورد دو جسم با یکدیگر ایجاد می‌شود. در بسیاری از این سازها با استفاده از دست، چوب، مضراب یا ابزار مخصوص به سطح ساز ضربه وارد می‌شود و ارتعاش ایجادشده، صدای اصلی ساز را تولید می‌کند.

سازهای کوبه‌ای در موسیقی وظیفه ایجاد ریتم، حفظ ضرب‌آهنگ و افزایش هیجان قطعات موسیقی را بر عهده دارند. البته بسیاری از آن‌ها علاوه بر نقش ریتمیک، قابلیت اجرای الگوهای ملودیک نیز دارند و به همین دلیل در اجراهای تکنوازی و گروهی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

امروزه سازهای کوبه‌ای در سبک‌هایی مانند موسیقی سنتی ایران، موسیقی کلاسیک، جاز، راک، پاپ، لاتین، موسیقی آفریقایی و موسیقی فولکلور کشورهای مختلف کاربرد گسترده‌ای دارند.

انواع سازهای کوبه‌ای

سازهای کوبه‌ای را می‌توان بر اساس نحوه تولید صدا، ساختار و کاربرد به گروه‌های مختلفی تقسیم کرد. شناخت این دسته‌بندی باعث می‌شود انتخاب ساز مناسب برای یادگیری نیز ساده‌تر شود.

مهم‌ترین انواع سازهای کوبه‌ای عبارت‌اند از:

• سازهای پوستی مانند دف، تنبک، جیمبه و کنگا
• سازهای فلزی مانند آگوگو، کوبل و مثلث
• سازهای چوبی مانند کلاویه
• سازهای بدنه‌صدا مانند اودو
• سازهای ارکسترال مانند تیمپانی و تیمبال

هر یک از این گروه‌ها ویژگی صوتی و کاربرد متفاوتی دارند و در سبک‌های مختلف موسیقی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

تفاوت سازهای کوبه‌ای و سازهای ضربی

بسیاری از افراد تصور می‌کنند سازهای کوبه‌ای و سازهای ضربی یک مفهوم هستند، اما از نظر موسیقی تفاوت‌هایی میان آن‌ها وجود دارد. در زبان فارسی معمولاً واژه «ساز ضربی» برای سازهایی به کار می‌رود که با ضربه نواخته می‌شوند؛ در حالی که واژه «ساز کوبه‌ای» یا Percussion مفهوم گسترده‌تری دارد و تمامی سازهایی را شامل می‌شود که صدا در آن‌ها با ضربه، تکان دادن، خراش دادن یا برخورد اجسام ایجاد می‌شود.

به همین دلیل همه سازهای ضربی را می‌توان جزو سازهای کوبه‌ای دانست، اما همه سازهای کوبه‌ای الزاماً ساز ضربی به معنای رایج آن نیستند.

معروف‌ترین سازهای کوبه‌ای ایرانی

ایران یکی از غنی‌ترین فرهنگ‌های موسیقی در جهان را دارد و سازهای کوبه‌ای ایرانی بخش مهمی از موسیقی سنتی، محلی و آیینی کشور را تشکیل می‌دهند. این سازها علاوه بر حفظ ریتم، در بسیاری از اجراهای گروهی و تک‌نوازی نیز نقش مهمی دارند.

از شناخته‌شده‌ترین سازهای کوبه‌ای ایران می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• دف: سازی محبوب در موسیقی سنتی، عرفانی و کردی که با صدای پرطنین خود شناخته می‌شود.
• تنبک (ضرب): مهم‌ترین ساز ریتمیک موسیقی سنتی ایران که با انگشتان دست نواخته می‌شود.
• دهل: سازی دوطرفه که بیشتر در موسیقی محلی، جشن‌ها و آیین‌های مختلف استفاده می‌شود.
• دمام: ساز کوبه‌ای جنوب ایران که در موسیقی محلی و آیین‌های مذهبی کاربرد فراوانی دارد.
• دایره: سازی سبک و خوش‌صدا که در بسیاری از موسیقی‌های محلی ایران نواخته می‌شود.
• کوزه (جهله): سازی سفالی که بیشتر در موسیقی بندری و جنوب ایران مورد استفاده قرار می‌گیرد.
• ضرب زورخانه: سازی آیینی که در ورزش‌های باستانی و مراسم زورخانه‌ای برای حفظ ریتم استفاده می‌شود.

جدول مقایسه ساز کوبه ای

در ادامه با معروف‌ترین سازهای کوبه‌ای جهان و ویژگی‌های هر یک از آن‌ها آشنا خواهیم شد.

بانگو (Bongo)

بانگو یکی از سازهای کوبه ای کشور کوبا است این ساز به کشورهای دیگر نیز راه یافته است و در موسیقی لاتین کاربرد فراوان دارد.
سبک سان ، ترکیبی از موسیقی آفریقایی و اسپانیایی برگرفته از بخش شرقی کوباست . بانگو یکی از نامی ترین سازهای کوبه‌ای لاتین است و می توان صدای آن را در بسیاری از سبک های موسیقی پیدا کرد . ضمنا این ساز در ایران به نام بینگو و بانگو Bingo Bango معروف است علت آن این است که به صورت جفتی استفاده می شود.

تومبا (Tomba) یا کنگا (congo)

کنگا تا حد زیادی ، مرسوم ترین ساز دستی کاربردی در موسیقی مردمی به شمار می آید .ریشه لغوی کنگا از کنگوی آفریقا است ، اما ساز خمره ای شکلی که پیش از این می دیدید در واقع سازی کوبایی که از دل نواهای محلی و بومی بیرون آمده

کنگاها را میتوان در موسیقی جاز ، راک ، بلوز ، آراندبی ، و ورگا دید .کنگا در واقع در شامل سه ساز است : کوینتو ، سی گاندو یا کنگا و تومبا یا تومبادورا (اگر کنگا چهار تیکه باشد کوچکترین خانواده کنگا “ری کوینتو” نام دارد)

ضمنا به کل این ساز در ایران تومبا میگویند. می گویند این ساز در زمان شاه عباس توسط بردگان آفریقایی که برای بیگاری توسط انگلیس به بندر گمبرون آورده شده بودند به ایران راه یافت.

جیمبه (Djembeh)

جیمبه قدیمی تریت ساز کوبه ای آفریقایی محسوب می شود. این ساز با ظاهر قبیله ای ، صدای پر معنی و بلند و نواختن راحت و آسانش ، تبدیل به یکی از دوست داشتنی ترین سازهای دنیا شده است. کوک سفت جیمبه ، و پوست نازک دهانه ، به اندازه زیادی بر صدای پر معنی ساز ، تاثیر می گذارد . این ساز نیز در ایران رواج فراوان یافته و در آموزشگاه های موسیقی تدریس می گردد. جیمبه از پوست بره آهو و گوسفند ساخته می شود.

آشیکو (ashiko)

آشیکو نیز همانند اکثر سازهای کوبه ای سازی است از آن آفریقای غربی و مانند جیمبی ، دارای دهانه ای است نازک با پوست بز و به سبب سفت بودن دهانه ، به سختی کوک می شود . اگرچه آشیکو از لحاظ شکل و شمایل با جیمبه تفاوت های بسیاری دارد ، اما صدایی همانند تولید می کند . بیشتر مردم ، آشیکو را برادر کوچک جیمبه می دانند . صدای آن همانند است، اما گستردگی صدا و توانایی اجرای صدای بم جیمبه را ندارد.

اودو (udu)

اودو ، سازی است با اندامی خنده دار و جز اندک سازهای کوبه‌ای است که دهانه ( یا پوست) ندارد ، ولی میتوان با ضربه زدن به روی آن ، تولید صدا کرد . به جای آن کل بدنه ساز برای ضربه زدن ، تولید صدا و در یک کلام ، نواختن بکار برده می شوند .
اودو از نیجریه می آید و بر پایه افسانه ها و داستان ها از گلدانی گرفته شده است که به گونه اتفاقی ، دارای سوراخی در کنار خود بوده است . این سوراخ ، گلدان را برای نگهداری چیزهای گوناگون ، بی مصرف می ساخت

دارندگان این گلدان ، مانند افرادی که احساس ریتمیک بالایی دارند ، همان کاری را انجام دادند که هر شخص دیگری در این شرایط انجام می داد.اودو صدایی بی همتا تولید می کند : از صدای زنگ گرفته تا صدای بم کم رنگ و ضعیف.
ضمنا در بندر و بخشي از هندوستان و بلوچستان هم استفاده ميشه
كه تو بندر به نام جهله و در سه سايز جمالي ( باس ) جهله ( ميد ) گلوك ( هاي ) استفاده ميشه. در گروهای سنتی کار هم از خمره(مثل اودو) استفاده می کنند .

دمبک (doumbek)

در ابتدا یادآور می شویم که این ساز با ساز تنبک که از سازهای کوبه ای ایرانی است متفاوت است. همانطور که بعدتر ساز تار نیز خواهیم داشت.
دمبک ، جز سازهایی است که در موسیقی محلی عربی ، بکار برده شده است

دمبک ، سازی است جامی شکل ، که همانند جیمبه آفریقای غربی ، دارای صدایی پر معنی است . این ساز از آن خاور میانه است و می تواند از سفال و فلز ساخته شود، دهانه آن بسیار نازک است ( به شکل سنتی از پوست ماهی است ).

این ساز صدایی بسیار شفاف و تیز تولید می کند و مانند جیمبه ، دارای صدایی حجیم و کاملا بم است .ضمنا این ساز در ایران به نام تمپو و در جنوب از آن به عنوان ساز ترکیبی ضرب و تمپو استفاده می کنند.

پیشنهاد مطالعه: موسیقی و سن یادگیری

تار (tar)

تار جزو خانواده ی سازهای طوق دار از آن آفریقای شمالی است ( ساز طوق دار ، دارای بدنه ای است که از قطر دهانه ی ساز ، کم عمق تر است ).تارها بیشتر دارای قطری بین 35 تا 50 سانتی متر هستند.

تار به سبب دهانه نازک و بدنه باریکی که دارد ، صدایی ضعیف تولید می کند که می تواند بسیار مجذوب کننده باشد.ضمنا این ساز در گروه های شرقی کاربرد فراوانی دارد .

تمبورین یا ریک ( tambourine/riq)

شاید نخستین بار صدای تمبورین را در کنسرت راک ، هنگام همنوازی با گیتار ، شنیده اند.در موسیقی مردمی ، تمبورین بیشتر به عنوان پشتیبان خواننده به شمار می آید.تمبورین ، مانند دمبک و تار ، ساز محلی خاورمیانه ای است. و مانند تار ساز طوق دار است.

چیزی که تمبورین را جدا می سازد ، حلقه های فلزی هستند که به بدنه ساز چسبیده اند امروزه میتوان گونه های بسیار گسترده ای از تمبورین ها در سراسر دنیا پیدا کرد.ضمنا این ساز در بین گروه های جنوبی کاربرد فراوانی دارد.(به نام دایره زنگی)

پاندیرو (pandeiro)

پاندیرو (با تلفظ پان-دار-او)پیروی برزیلی ها از تمبورین است . با توجه به روایت های مختلف ، پاندیرو ،ساز ملی برزیل است.این ساز بخش جدا نشدنی جشن سالانه ی ماردی گراس است،و در همه سبک های موسیقی برزیلی نیز موسیقی راک ، فانک و پاپ نیز استفاده می شود.

بوران (bodharn)

گفته می شود که بوران از آن خاورمیانه یا شاید آسیا باشد ، اما هیچ کس در این زمینه مطمئن نیست . این ساز به تار مصری همانند زیادی دارد ، بر خلاف تار ، بوران را با استیکی(دسته چوبی) به نام کی پین می نوازند . به دلیل اینکه بوران تا سالهای 60 در موسیقی محلی ایرلندی ، بکار گرفته نشده بود ، مکان این ساز هنوز به گونه ای مورد تردید است .وظیفه این ساز پشتیبانی کردن است نه تکنوازی .

جان جان (djun djun)

جان جان از ان آفریقا غربی است و از سه ساز کوبه ای تشکیل می شود : دان دونبا (بزرگ)، سانگبا (متوسط)، کان کینی (کوچک) . البته هر کدام از این سازها از کنده های توخالی به وجود آمده اند و دارای اندازه های بسیار گوناگونی هستند،

معمولا دهانه جان جان ها با پوست بز درست می شود . جان جان ها نه تنها ضرب های باس ریتم های آفریقایی را بوجود می آورند ، بلکه به ریتم ، ملودی ظریفی نیز می افزایند.

به گونه سنتی هر نوازنده یکی از اندازه های جان جان را می نواخت و گروه نوازندگان ریتم ها را در هم می آمیختند . اما امروزه معمولا یک نفر هر سه ساز را به تنهایی می نوازد ، افزون براین نوازنده جان جان ، ریتم ساز را با یک دست (دست چپ) و با دست دیگر ( معمولا دست راست ) زنگ”bell” می نوازد.

کویی کا (cuica)

کویی کا بخش جدا نشدنی موسیقی سامبای برزیلی ، بشمار می آید و در اصل در آفریقا برای به دام انداختن شیرها به کا برده شده است.به دلیل اینکه کویی کویی کا دارای صدایی است بی همتا و پر معنا جای خود را در بیشتر ترکیبات ارکستری امروزی مانند موسیقی جاز ، فیوژن ، فانک و پاپ باز کرده است.این ساز معمولا نقش تکنوازی یا افکت های صوتی را بعهده دارد.

کویی کا در گروه سازهای استیک دار (دسته چوبی) قرار دارد اما نه به سبب اینکه ان را با استیک می نوازند ، بلکه به این دلیل که این ساز دارای استیکی درون خود است که برای تولید صدا آن را مالش می دهند ، این ساز تنها سازی است که به پوست آن ضربه ای وارد نمی شود.

ساز طوق دار آیینی (frame drum)

ساز طوق دار آیینی شاید بیشترین کاربرد را در دنیا داشته باشد .این ساز ، معمولا دارای دهانه ای با پوست آهو و دارای قطری نزدیک به 30 سانتیمتر است.شاید این ساز را در تمرین های روحی سرخپوستان دیده باشید . اما فرهنگ های سراسر دنیا آن را در مراسم گوناگونی بکار می برند .از این رو عنوان ساز طوق دار آیینی نه به سبب نام رایج این ساز ، بلکه به دلیل معنا های فراوانی که در بر دارد ، به این ساز داده شده است.

سوردو (surdo)

سوردو،با ضرب آهنگ پر تحرک و صدای بمی که دارد به عنوان قلب سامبا نام برده می شود .سوردو گونه ای باس درام و مانند جان جان ها دارای سه اندازه مختلف است که هر کدام نام ویژه خود را دارد :مارکاکائو(marcacao)،ری پستا(reposta)،کورتادور(cortador).

رپانی کی (repinique)

رپانی کی ، در اصل تام تام برزیلی است همچنین رپانی کی در بخشی از گروه سامبا بیشتر ساز کوبه ای اصلی به شمار می رود. در واقع رهبر گروه سامبا که مستر دو باتریا(mestre de bateria)نامیده می شود

رپانی کی مینوازدو گروه را با ریتم هایش رهبری می کند .برای نوازندگان دیگر رپانی کی این ساز نقش بداهه سازی مهمی در نواختن تک نوازی و موتیوهای آکساندار ایفا می کند.معمولا در یک گروه بزرگ بیش از 40 تا 50 نوازنده رپانی کی حضور دارند.

تمبوریم (tamborim)

تمبوریم ساز کوچکی است که معمولا تنها 15 سانتیمتر قطر دارد . تمبوریم که نبایستی با تمبورین اشتباه گرفته شود ،گونه ای دیگری از موسیقی سامبا به شمار می آید و مانند تمبورین جزء سازهای کوبه‌ای ای طوق دار است جز اینکه این ساز حلقه های فلزی ندارد و به وسیله استیک با یک دست (معمولا دست راست)نواخته می شود.

گروه متوسط سامبا میتواند 70 نوازنده تمبوریم داشته باشد .این ساز کوبه ای که دارای صدایی زیر است در برابر ریتم اصلی سوردو، نت های آکساندار را می نوازند.

تیمبال ها (timbales)

اگر چه میتوان ریشه ای این ساز را به نسل تیمپانی های اروپا بستگی دارد ،اما در واقع تیمبال ها دو ساز کوبه ای فلزی از آن کوبا هستند.تیمبال ها صدایی شفاف و بریده تولید می کنند که می توان آنهارا در تکنوازی های تیتو پونت(tito puenete)بزرگترین مجری لاتین ،موسیقی دان و رهبر ارکستر جستجو کرد.در بیشتر موارد تیتو به همان اندازه ای که در نواختن کنگا در غرب محبوبیت داشت.

در نواختن تیمبالها نیز جایگاه ویژه ای پیدا کرد .امروزه می توان تیمبال ها را در بیشتر سبک های موسیقی ، خواه جاز،فانک و یا پاپ یافت.

باتا (bata drum)

باتا درام، درام دو سر است که به شکل ساعت شنی با یک مخروط بزرگتر از دیگری است.ساز کوبه ای است که در درجه اول برای استفاده از مقاصد مذهبی یا نیمه مذهبی برای فرهنگ های بومی از سرزمین یوروبا، واقع در نیجریه، و همچنین توسط نمازگزاران Santería در کوبا ، پورتوریکو ، و در ایالات متحده استفاده می شد.

زنگ های آگوگو (agogo)

آگوگوها زنگ های برزیلی هستند که به صورت جفتی نواخته می شوند (البته به گونه های سه و چهارتایی نیز نواخته می شوند اما خیلی رایج نیست).این زنگ ها در روش سنتی برای افزودن صدای زیر و تقریبا ملودیک، در ریتم های کارناوال بکار برده می شوند(مانند جشن برزیلی ماردی گرا).زنگ های اگوگو در موسیقی امروزی، رایج شده اند و راه خود را به موسیقی جاز،راک،فانک و پاپ باز کرده اند

آفوچه/کاباسا (afuche/cabasa)

آفوچه یا کاباسا اختراعی نو پدیدار است ،اما با این وجود یکی از کاربردی ترین سازهای کوبه‌ای به شمار می آید .این ساز بر پایه کاباسای آفریقایی ،سازی که به وسیله کنده کاری بروی بده نارگیل و نخ کردن دانه هایی پیرامون آن ساخته می شد و نیز آفوچه برزیلی،از کدویی با دانه هاو مهره هایی در پیرامون ساخته شده است.آفوچه/کاباسا صداهای مختلفی تولید می کند این ساز دارای قابلیت فراوانی است که هیچ نوازنده ی کوبه ای ،نبایست از آن ناآگاه شود.

کلاویه (clave)

دو استیک کوچکی که کلاویه را تشکیل می دهند شاید مهمترین سازهای موسیقی لاتین هستند.واژه ی کلاویه به معنای کلید است و الگوهای ریتم کلاویه کلیدی است برای سبک های گوناگون موسیقی که این ساز را بکار می برند .همه ی فرم های موسیقی لاتین (آفریقایی،کوبایی،کاریبی و برزیلی) الگوی کلاویه را بکار می گیرند.رایج ترین ریتم های کلاویه مربوط به ریتم های آفریقایی-کوبایی است و این ریتم ها در شمار زیادی از سبک های نوین موسیقی لاتین نفوذ کرده اند.

کوبل (cowbell)

کوبل تنها یک ساز نیست ،بلکه مجموعه ی کاملی از سازهای گوناگون است.به معنای واقعی کلمه،ده ها نمونه کوبل وجود دارد .در روش سنتی کوبل های ویژه ای تنها در سبک های موسیقی مشخصی بکار گرفته می شوند (برای نمونه مامبو و چاچا)اما برای بیشتر مردم کوبل،کوبل است.به سبب وجود دهها نمونه کوبل می بایست کوبل زیر یا بم باکیفیت صدایی مشخصرا گزینش کرد (شفاف،خشک،زنده،بلند،چاق)بدون در نظر گرفتن گونه با سبک همه کوبل ها ریشه هایی در مزارع آفریقایی دارند

در اصل ریتم کوبل در مزرعه برای همراهی کردن با کشاورزان نواخته می شد .نسل پیشین کوبل گواتاکا(guataca)نامیده می شود که تقریبا تیغه سرکجی است که با میخ کوچک یا بزرگ نواخته می شد (دقیقا مثل کلاویه). ریتم کوبل نیز بخش جدا نشدنی موسیقی آفریقایی و آفریقایی-لاتین به شمار می آید.

گویرو (guiro)

گویرو به گونه سنتی،از کدو تنبل ساخته شده است که شالوده آن به کوبا-مرکز سبک سان بر می گردد.جنس گویرو از کدوهاست ،اما در بیشتر موارد از پلاستیک و گاهی از فلز ساخته می شوند.این ساز با صدای ویژه و خراش مانند خود،در بیشتر موسیقی های امروزی بکار گرفته می شود.

انجمن سلطنتی موسیقی 

مارکاس (maracas)

شاید فکر کنید که مارکاس ها تنها ره آورده های پرزرق و برق مکزیک و یا کاریب هستند ،اما به راستی مارکاس ها بخش مهم موسیقی لاتین به شمار می آیند. در اصل این ساز از چرم یا پوست گاوی است که بروی بطری شراب کشیده شده و مانند کیسه دوخته و در آن مهره هایی ریخته و استیکی بسته می شد.با این وجود امروزه مارکاس ها از چوب ،پلاستیک یا چرم ساخته می شوند هر کدام از این روشها صدایی ویژه تولید می کند.به گونه سنتی دو مارکاس در یک گروه زیر و بمی متفاوتی دارند.این تفاوت سبب به وجود آمدن ریتم های گوناگون تر می شود.

 

سوالات متداول کاربران درباره ساز های کوبه ای

1.ساز کوبه‌ای چیست؟

ساز کوبه‌ای به گروهی از سازهای موسیقی گفته می‌شود که صدا در آن‌ها با ضربه، تکان دادن، ساییدن یا برخورد دو جسم ایجاد می‌شود. این خانواده با بیش از ۱۲۰۰ ساز، بزرگ‌ترین خانواده سازهای موسیقی در جهان است.

2.معروف‌ترین سازهای کوبه‌ای کدام‌اند؟

از معروف‌ترین سازهای کوبه‌ای می‌توان به دف، تنبک، درامز، بانگو، کنگا، جیمبه، تمبورین، ماراکاس، تیمپانی و دمام اشاره کرد که هرکدام در سبک‌های مختلف موسیقی کاربرد دارند.

3.تفاوت سازهای کوبه‌ای و سازهای ضربی چیست؟

در زبان فارسی معمولاً سازهای ضربی به سازهایی گفته می‌شود که با ضربه نواخته می‌شوند، اما سازهای کوبه‌ای مفهوم گسترده‌تری دارند و شامل سازهایی می‌شوند که با ضربه، تکان دادن یا خراش دادن صدا تولید می‌کنند. به همین دلیل همه سازهای ضربی جزو سازهای کوبه‌ای هستند، اما همه سازهای کوبه‌ای الزاماً ساز ضربی محسوب نمی‌شوند.

4.بهترین ساز کوبه‌ای برای شروع چیست؟

انتخاب بهترین ساز به علاقه و هدف هنرجو بستگی دارد، اما معمولاً دف، تنبک، کاخن و جیمبه به دلیل یادگیری آسان‌تر، گزینه‌های مناسبی برای افراد مبتدی هستند.

5.آیا درامز جزو سازهای کوبه‌ای است؟

بله. درامز یکی از شناخته‌شده‌ترین سازهای کوبه‌ای جهان است و در سبک‌هایی مانند راک، پاپ، جاز، متال و بلوز کاربرد گسترده‌ای دارد.

6.یادگیری سازهای کوبه‌ای چقدر زمان می‌برد؟

مدت زمان یادگیری به نوع ساز، میزان تمرین و روش آموزش بستگی دارد. معمولاً با تمرین منظم، هنرجویان می‌توانند طی چند ماه اصول اولیه نواختن بسیاری از سازهای کوبه‌ای را فرا بگیرند.

7.سازهای کوبه‌ای ایرانی کدام‌اند؟

دف، تنبک، دهل، دمام، دایره، نقاره، کوزه (جهله) و ضرب زورخانه از شناخته‌شده‌ترین سازهای کوبه‌ای ایرانی هستند که در موسیقی سنتی، محلی و آیینی کشور استفاده می‌شوند.

8.پرکاشن چیست؟

پرکاشن (Percussion) نام بین‌المللی خانواده سازهای کوبه‌ای است و به تمام سازهایی گفته می‌شود که صدا در آن‌ها از طریق ضربه، تکان دادن یا برخورد اجسام ایجاد می‌شود.

 

جمع‌ بندی آشنایی با سازهای کوبه ای

همان‌طور که در این مقاله مشاهده کردید، خانواده سازهای کوبه‌ای یا پرکاشن‌ها با بیش از ۱۲۰۰ عضو، وسیع‌ترین و متنوع‌ترین خانواده سازها در میان تمام فرهنگ‌های جهان است. از بانگو و کنگای کوبا گرفته تا جیمبه و آشیکوی آفریقا، از دمبک و تار خاورمیانه تا اودوی نیجریه و تمبوریم‌های برزیل، هر یک از این سازها نه تنها هویت موسیقایی منطقه خود را بازتاب می‌دهند، بلکه در سبک‌های مدرنی چون جاز، راک، پاپ و فانک نیز جایگاه ویژه‌ای یافته‌اند.

نکته جالب توجه، حضور پررنگ برخی از این سازها در فرهنگ موسیقی ایران است؛ از تومبا که گفته می‌شود در زمان شاه عباس به ایران راه یافت تا جیمبه، دمبک، دایره زنگی و اودو که در مناطق جنوبی و بلوچستان با نام‌های محلی همچون «جهله» شناخته می‌شوند.

در نهایت، شناخت این سازها نه تنها دریچه‌ای به سوی ریتم‌های بی‌کران و فرهنگ‌های گوناگون می‌گشاید، بلکه نشان می‌دهد که چگونه موسیقی می‌تواند مرزهای جغرافیایی را درنوردد و زبان مشترک همه ملت‌ها باشد. آموزشگاه موسیقی هنر پارسه با بهره‌گیری از برترین مدرسان، همواره کوشیده است تا علاقه‌مندان را در این مسیر پرماجرا همراهی کند

اگر به یادگیری سازهای کوبه‌ای علاقه‌مند هستید، پیشنهاد می‌کنیم در کنار تمرین ریتم، با سلفژ نیز آشنا شوید زیرا سلفژ به تقویت درک موسیقی، تشخیص ریتم و هماهنگی بهتر در نوازندگی کمک می‌کند.